اي كه مي پرسي نشان عشق چيست؛

اي كه مي پرسي نشان عشق چيست؛ عشق چيزي جز ظهور مهر نيست؛ عشق يعني مهر بي چون و چرا؛ عشق يعني كوشش بي ادعا؛ عشق يعني مهر بي اما ، اگر؛ عشق يعني رفتن با پاي سر؛ عشق يعني دل تپيد ن بهر دوست؛ عشق يعني جان من قربان اوست؛ عشق يعني خواندن از چشمان او؛ حرفهاي دل بدون گفتگو؛ عشق يعني مستي از چشمان او؛ بي لب و بي جرعه ،بي مي ،بي سبو؛ گاه چشم بدر و ابروي هلال؛ چهره مهتابي او در خيال؛ عشق يعني عاشق بي زحمتي؛ عشق يعني بوسه بي شهوتي؛ عشق يار مهربان زندگي؛ بادبان و نردبان زندگي؛ عشق يعني دشت گلكاري شده؛ در كويري چشمه اي جاري شده؛ يك شقايق در ميان دشت خار؛ باور امكان با يك گل بهار؛ در خزاني برگ ريز و زرد و سخت؛ عشق،تاب آخرين برگ درخت؛ عشق يعني روح را آرا ستن؛ بي شمار افتادن و بر خاستن و......عشق یعنی موج موجی سر کش وخروشان عشق یعنی سر به صخره وساحل زدن ...یک آسمان بی انتها...

ای عشق...

ای عشق

عشق به شكل پرواز پرنده است
عشق خواب يه آهوي رمنده است
من زائري تشنه زير باران
عشق چشمه آبي اما كشنده است
من مي‌ميرم از اين آب مسموم
اما اونكه مرده از عشق تا قيامت هرلحظه زنده است
من مي‌ميرم از اين آب مسموم
مرگ عاشق عين بودن اوج پرواز يه پرنده است

تو كه معناي عشقي به من معنا بده اي يار
دروغ اين صدا را به گور قصه‌ها بسپار
صدا كن اسمم رو از عمق شب از نَـقب ديوار
براي زنده بودن دليل آخرينم باش
منم من بذر فرياد خاك خوب سرزمينم باش
طلوع صادق عصيان من بيداريم باش

عشق گذشتن از مرز وجوده
مرگ آغاز راه قصه بوده
من راهي شدم نگو كه زوده
اون كسي كه سرسپرده مثل ما عاشق نبوده
من راهي شدم نگو كه زوده
اما اونكه عاشقونه جون سپرده هرگز نمرده

تو كه معناي عشقي به من معنا بده اي يار
دروغ اين صدا را به گور قصه‌ها بسپار
صدا كن اسمم رو از عمق شب از نَـقب ديوار
براي زنده بودن دليل آخرينم باش
منم من بذر فرياد خاك خوب سرزمينم باش
طلوع صادق عصيان من بيداريم باش

عشق گذشتن از مرز وجوده
مرگ آغاز راه قصه بوده
من راهي شدم نگو كه زوده
اون كسي كه سرسپرده مثل ما عاشق نبوده
اما اونكه عاشقونه جون سپرده هرگز نمرده

خوش آمدید...

یاد تو(sa......eh)

ای که بی تو خودمو تک و تنها میبینم

هر جا که پا میزارم تو رو اونجا میبینم

یادمه چشمای تو پر درد و غصه بود

قصه ی غربت تو قد صد تا قصه بود

یاد تو هر جا که هستم با منه

داره عمره منو اتیش میزنه

تو برام خورشید بودی توی این دنیای سرد

گونه های خیسمو دستای تو پاک میکرد

حالا اون دست ها کجاست اون دوتا دست های خوب

چرا بی صدا شده لب قصه های خوب

من که باور ندارم اون همه خاطرمون

عاشق اسمونا  پشت یک پنجرمون آسمون سنگی شده

یاد تو هر جا که هستم با منه

داره عمره منو اتیش میزنه

به یاد آن روزا...